Ik moet trainen terwijl het behoorlijk sneeuwt. De witte vlokken zitten een mum overal, zelfs in mijn ogen. De wereld is wit en het ziet er héél betoverend uit. Eigenlijk kick ik er wel een beetje op. Het is heel apart om tussen de vallende sneeuwvlokken in je trainingspak hard te gaan lopen. Kan toch niet iedereen zeggen. Bovendien is het lekker stil, het heeft gewoon wat! Drie maal vier minuten hard lopen met gewoon lopen tussendoor. Het gaat me wonderwel goed af. Dat geeft moed.

Vandaag ligt er nog steeds veel sneeuw. Het is koud en er staat een harde, gure wind. Toch sta ik versteld dat ik de moed op kan brengen om weer te gaan. Het besef is heel sterk dat het gewoon moet! Renate wijst me steeds weer op het uiteindelijke doel: de Marathon in Utrecht, dat we het dáár allemaal voor doen. Ze praat me voortdurend moed in en tijdens het swingende muziekje kom ik weer helemaal bij na zeven maal twee minuten hardlopen.

Achtste en negende training: Ik moet veel moeite doen om nog een onbesneeuwd stukje straat te vinden om hard te kunnen lopen. Het sportveld is nu te glad, maar overal is het oppassen geblazen om niet te uit te glijden. En ja hoor, als ik het niet dacht: Renate vraagt zicht af of ik wel de juiste schoenen aan heb. Natuurlijk Renate, lach ik uitgelaten, uiteraard héb ik de juiste schoenen aan. Namelijk net gekocht bij Runners World, dus spikplinternieuw en ze lopen héérlijk. Dat is overigens maar goed ook, want inmiddels loop ik al vijf minuten achter elkaar hard. Het is best afzien, maar wat ben ik trots op mezelf!
 

Bron: Stadsblad Utrecht