Het wordt op paasmaandag 5 april a.s. zijn 10de deelname aan de Marathon van Utrecht. Zijn prestaties tot 2003 kan hij niet meer terugvinden. Wel herinnert hij zich dat in 2001 de marathon vanwege de toen heersende MKZ-crisis werd ingekort tot een halve marathon. Weet waar je aan begint als je met Marcel Uppelschoten, koosnaam ‘Uppel’, gaat praten over hardlopen. Je krijgt er nauwelijks nog één woord tussen. De snelste marathonloper uit de regio Utrecht spreekt met verve over de flink uit de hand gelopen hobby: “In die tijd was ik al blij met een eindtijd in de buurt van de 2h40. Daar ben ik nu absoluut niet meer tevreden mee!”

Inmiddels heeft de in 1966 geboren Utrechter zich ontwikkeld tot een nationale sub-topper. In 2008 scherpte hij zijn persoonlijk record aan tot 2h30.42. Vorig jaar liep hij in Utrecht 2h31.29. Later dat jaar liep hij in Berlijn rapper dan ooit: 2h30.27. En dit jaar moet het er dan eindelijk van komen: sneller dan die vermaledijde 2h30!

“Ik ben overtuigd dat het dit jaar gaat lukken. Ik heb hartstikke goed kunnen trainen en liep onlangs in Den Haag een persoonlijk record op de 21km (1h10.34). En dat op mijn leeftijd! Ik laat niets aan het toeval over. Twee hazen bewaken maandag het tempo. Ik moet vooral oppassen dat ik niet te snel begin. En niet te langzaam eindig, natuurlijk! Ik wil precies drie en een halve minuut per kilometer lopen, dat is iets meer dan 17km/uur. Thijmen Schouten loopt tot 25km mee en Harm Sengers, die over enkele weken in Londen 2h24 wil gaan lopen, houdt me misschien nog wat langer gezelschap. Het weerbericht geeft aan dat we vanaf 33km wind mee hebben, dan kan de fok erop! Mijn collega Jaap Beukers fietst elk jaar mee en ieder jaar twijfelt hij weer of hij me wel bij zal kunnen houden. Ik ben niet van plan om het hem dit jaar makkelijk te maken.”

“In 2008 liep ik tot 35km op een schema van 2h28. Het was toen slechts een paar graden boven nul, af en toe sneeuwde het zelfs. Doordat de drank in mijn bidons erg koud was geworden kreeg ik maagproblemen. Het tempo zakte dramatisch en ik kwam in 2h38 over de finish…… dat deed zeer. Ik herstelde snel en liep een paar weken later in Rotterdam binnen de 2h31.”

“ Mijn familie snapt niet zoveel van mijn loopgekte. Toch blijven ze me altijd steunen, ook als ik voor een marathon nóg vaker de deur uit ga om te trainen. Ze staan altijd langs de kant om me aan te moedigen, ook al vinden ze me hoe ouder hoe gekker.”

“ de spanning neemt toe naarmate de marathon dichterbij komt. Toch zijn ze thuis zenuwachtiger dan ik, voor en tijdens de marathon. Ik zeg altijd dat je niet meer als je best kan doen. De marathon is en blijft een zeer onvoorstelbaar iets, die je niet moet onderschatten.”

“Of ik ga stoppen als ik de 2h30 barrière heb doorbroken?” Hij denkt na en wrijft zijn hand een paar keer bedachtzaam over zijn kale schedel. “Volgend jaar onder de 2h25, dat lijkt me wel wat. Natuurlijk in Utrèg!”