Na twee weken United States zijn we weergekeerd op vaderlandse bodem, waarvan de klei nog steeds doortrokken is van een hardnekkige vorst. Schuchtere ontluikpogingen van de eerste dappere bloemknopjes worden genadeloos afgestraft: het metereologische klimaat is meedogenloos.
Veel vaderlandse rampspoed is ons daar aan de andere kant van de oceaan bespaard gebleven: wij hebben geen kabinet zien vallen, en geen Sven verkeerd zien wisselen. Maar het verkiezingscircus op 3 maart brengt ons terug in de alledaagse realiteit: ook het politieke klimaat voorspelt kille tijden - hoewel er in Utrecht tegen de landelijke trend in nog enig lentegroen te ontwaren valt.
Afgelopen week hebben we alsnog de geplande duurloop van twaalf minuten kunnen afleggen. In tegenstelling tot mijn dienstplichtige vrienden heb ik als erkend gewetensbezwaarde gedurende mijn leven nooit een Coopertest hoeven uit te voeren. Met Renate als nietsontziende commandant word ik als vijftigplusser evenwel alsnog aan deze fysieke marteling onderworpen. Maar o wonder: het gaat me tegen eigen verwachtingen in moeiteloos af: geen last van opspelende spieren, geen ademhalingsproblemen, er is zelfs sprake van energiereserve. En met een resultaat van bijna tweeduizend afgelegde meters valt mijn prestatie volgens de officiële Coopertest LGM-tabel in de categorie 'Normaal'. Voorwaar: een Keniaan zal ik nooit worden, maar de hoon die ik mij als clowneske karikatuur toedichtte, is me bespaard gebleven: ik ben geslaagd voor de Tommy-Coopertest!

Bron: Stadsblad Utrecht