Na een paar dagen koorts ben ik woensdag naar de sportschool gegaan i.p.v. buiten in de kou te gaan sjokken. DOSC, de Dolderse omni-sportvereniging, gebruikt drie keer per week de fitnesszaal van de Willem Arntszhoeve.

De ambiance in dit voormalige personeelsrestaurant bevalt me prima, zo blijkt! Doorleefd parket op de vloer, oud stucwerk in plaats van systeemplafonds, ramen met kleine ruitjes en zicht op de bosrijke omgeving i.p.v. spiegels om je heen. Wel degelijk alle gangbare apparaten, en de deskundige trainer Theo is een relaxte leeftijdgenoot. Maar het aller-, allerplezierigste: gewoon Sky Radio op normaal volume in plaats van de hersenloze snoeiharde discodreun waardoor ik andere sportscholen zo akelig vind! Smaken verschillen nou eenmaal.
Ik kon Renate via mijn oortjes dus prima verstaan toen ik aan het werk was. Tweede ontdekking: op zo’n band is het te gemakkelijk. De voorwaartse beweging gaat helemaal vanzelf, dus de zogenaamd afgelegde afstand die het display aangaf heb ik echt niet geloofd.
De volgende training buiten was inderdaad zwaarder. Maar (derde ontdekking): ik raak in dit sukkeltempo al niet meer buiten adem, protesterende kuitspieren verhinderden nu een iets hogere snelheid. Die spieren had ik de eerdere traininkjes nog nauwelijks gevoeld! In de wandelminuten vóór de laatste dribbel even de kuitspieren goed gerekt. Stilstaan mag niet van Renate, maar die laatste dribbel ging meteen wel weer soepeler. Dus laatste ontdekking: volg niet klakkeloos alle aanwijzingen op!
 

Bron: Stadsblad Utrecht, 10-02-2010